Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Ο καλόκαρδος κτηματίας και ο άπληστος φτωχός- Μια ιστορία της παλιάς Κρήτης.

Κάποιος δουλεύοντας σκληρά, 
επί χρόνια, κατόρθωσε κάποτε, να αγοράσει ένα κτήμα με ελιές, που του απέδιδε κάθε χρόνο 1000 κιλά λάδι.
Καλόκαρδος όμως, τα 980, τα έδινε δωρεάν, βοηθώντας φτωχούς. Κρατούσε μόνον, τα 20 κιλά, να τα πουλά στο εμπόριο, και να βιοπορίζεται, αλλά, και να μπορεί, κάθε χρόνο, να βοηθά και άλλους φτωχούς.

Όμως, ένας φτωχός, όταν έμαθε για τα 20 κρυμμένα κιλά, απαίτησε να δοθούν και αυτά δωρεάν, και ο κτηματίας, να μην βγάζει τίποτα στο εμπόριο.   
-Να μας τα δώσεις και αυτά, δεν μπορούμε να τα πληρώνουμε, είπε.
-Για ποιο λόγο, θα πρέπει εσύ να πληρώσεις τα 20; ρώτησε ο κτηματίας... έχεις τα 980, δεν σου είναι αρκετά; Αν σου δώσω και τα άλλα 20, δεν θα μπορώ να συντηρήσω το κτήμα, και τον άλλον χρόνο, δεν θα έχεις κι εσύ, τα 980, που έπαιρνες δωρεάν.
-Δεν με νοιάζει, απάντησε ο φτωχός. Εγώ θέλω και τα 1000 κιλά! Όσα βγάζεις.

Ο κτηματίας, θέλησε προς στιγμή, να του δώσει όλη την συγκομιδή της χρονιάς, και να κλείσει το κτήμα...

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Μαρία-Ελπινίκη Ζαφειράκη : I dreamed a dream

Εξαιρετικό κείμενο της Μαρίας-Νικης δημοσιευμένο στο sonderphotospot.wordpress.com. τον Μάρτιο του 2016.
Μ.Ν.

Σημείωση:Τα όνειρα αλλάζουν. Οι άνθρωποι μεγαλώνουν. Οι συγκυρίες μάς αναγκάζουν να επιλέξουμε καινούρια μονοπάτια· να κυνηγήσουμε ένα όνειρο που σε τίποτε δε θυμίζει τις φαντασιώσεις μας του χθες.

 Στην ηλικία που είμαι υπάρχει (δυστυχώς) η επιτακτική ανάγκη να βρω και να ακολουθήσω τ’ όνειρά μου. Τόσο εύκολα. Τόσο απλά. Ένα ξεκάθαρο αίτημα, μια προφανής αξίωση της ζωής και γιατί όχι; Μια προφανής αξίωση της μοίρας. Το «δυστυχώς»μου έγκειται στο γεγονός ότι είμαι δυστυχώς ακόμα εγκλωβισμένη στους τέσσερις τοίχους ενός εκπαιδευτικού συστήματος που μου ασκεί πολύπλευρη πίεση, επηρεάζει κάθε τομέα της καθημερινότητάς μου, με αποθαρρύνει δίνοντάς μου κίνητρα εξοντωτικά κι απάνθρωπα. Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, καλούμαι να τα βάλω όλα κάτω και να τα συνοψίσω έχοντας ως θεμέλιο λίθο τη βασική ερώτηση: Τι φαντάζεσαι τον εαυτό σου να κάνει; Σχεδόν πάντοτε η απάντηση οφείλει να είναι ακαδημαϊκού περιεχομένου με τη σωστή δόση αυτοπεποίθησης, η οποία παράλληλα να αφήνει κι ενδεχόμενα για περαιτέρω προσδοκίες ή προτάσεις που θα λάβω-σοβαρά-υπόψιν μου.

Γιατί χάθηκαν οι Βραζιλιάνες από τα Καρναβάλια

Οι φωτογραφίες, από παλαιότερη βραζιλιάνικη συμμετοχή, σε καρναβάλι του Μοσχάτου (Μανώλης Νταλούκας)

Χάθηκαν οι Βραζιλιάνες από την ελληνική Αποκριά, ενώ τα παλαιότερα χρόνια, είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, στα περισσότερα καρναβάλια.
Τις βλέπαμε, καλεσμένες σε τηλεοπτικές εκπομπές, να προσφωνούν την Αποκριά, με μοναδικό τρόπο. Ακόμη, σε κλαμπ και μπαράκια, πάνω σε άρματα, αστραφτερές με εξωτικά στολίδια και βραζιλιάνικα χρώματα, χόρευαν υπέροχα, στους ρυθμούς της σάμπα.

Τώρα πού πήγαν;

YOLA Poems - Ψηφιακό άλμπουμ

Μουσική: Μίχος Κολιόπουλος
Διαβάζει ο Μανώλης Νταλούκας

Εξώφυλλο: Lady Dust

Τέσσερα ποιήματα της Γιολάντας, από τη συλλογή ΚΑΤ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΟΜΟΙΩΣΙΝ (1973).
Είναι το δεύτερο έργο που παρουσιάζει, στη διάρκεια της Δικτατορίας, και ενώ είναι ακόμη μαθήτρια (στην τελευταία τάξη) του Γυμνασίου.

Κάνει εντύπωση, ο μαγικός και άμεσος τρόπος γραφής όπως και η ικανότητά της να εκφράζεται ώριμα σε τόσο μικρή ηλικία.
Την βασανίζει η μελαγχολία, η αίσθηση ότι όλα είναι προσωρινά και ψεύτικα. Πιστεύει στη στιγμή, ενώ θα ήθελε πολύ, να μπορούσε να πιστέψει στην αιωνιότητα της Αγάπης. Γράφει «Για σήμερα τουλάχιστον, κράτα με σφιχτά και μη μ αφήνεις. Σήμερα σ αγαπάω».
Ασκεί κριτική, στον καθωσπρεπισμό και στην υποκρισία της κοινωνίας, και θλίβεται από τις ειδήσεις για τα παιδιά που γελώντας, ανατινάζονται στον αέρα από παρατημένες χειροβομβίδες.

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Τα Γαμοτράγουδα - Καθαροδευτεριάτικα αλλά πολύ τολμηρά!

Τραγούδια με σκωπτικούς στίχους και έντονα σεξουαλικό περιεχόμενο, που συνδέονται με πανελλήνια λαϊκά μαγικά δρώμενα, για την υποδοχή της Άνοιξης και την ανάσταση της Φύσης, ύστερα από τον θάνατο που προκάλεσε ο Χειμώνας.

ΠΡΟΣΟΧΉ: Τα τραγούδια αυτά, αν και ανήκουν στην λαϊκή μας παράδοση, μπορεί να σας σοκάρουν με την αθυροστομία τους. Συνεπώς, αν είστε ανήλικος, ή συντηρητικός, μην προχωρήσετε στην ανάγνωση του κειμένου.

Όλες οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες, του Γιώργου Κατσάγγελου (Καθηγητής Σχολής Καλών Τεχνών, Θεσσαλονίκης), από τις φαλλικές εορτές (Μπουρανί) στον Τύρναβο, κατά την Καθαρή Δευτέρα

Παύλος Σιδηρόπουλος- Γράμμα στον Νίκο Τσιλογιάννη (1973)

Φωτο: Τα Μπουρμπούλια - η πρώτη σύνθεση.
Από αριστερά: Παντελής Δεληγιαννίδης, Βασίλης Ντάλλας, Νίκος Τσιλογιάννης, Παύλος Σιδηρόπουλος. Φωτογραφία αγνώστου, 1972.


Γράμμα του Παύλου Σιδηρόπουλου, στον Νίκο Τσιλογιάννη, πιθανώς τον Νοέμβριο του 1973.
Ο Παύλος, γράφει από το ξενοδοχείο Ωκεανίς, στη Ν.Κρήνη, κοντά στο κλαμπ Ρέμβη, όπου εμφανίζεται, με ένα άγνωστο για μας σχήμα, που αποτελείται από αυτόν, τον Βικ Μάρτιν, και κάποιον Πετ.


Ένα σπάνιο ντοκουμέντο για τα Μπουρμπούλια και τον Παύλο Σιδηρόπουλο...

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Χ-έγερση υποσυνειδήτου - Βραδιά με ποίηση και συζήτηση

Είσοδος ελεύθερη.
Παρουσίαση της τελευταίας λογοτεχνικής δουλειάς του Χρήστου Ζάχου.
Ποιήματα θα διαβάσει ο ίδιος, τα οποία θα ντύσει μουσικά, το σχήμα Ζυγιά.
Σπυριδούλα Βεντούρη- Λύρα
Σταύρος Τερεζάκης – Λαούτο

ΟΞΕΙΣ ΜΕΤΑΛΛΟΥ ΗΧΟΙ -Γιόλα Αναγνωστοπούλου (1979)

Μέσα στον τρόμο του θανάτου
θα πεθάνουμε
grace a toi cher Alain
Όρθιοι
σ’ ένα μπαρ
ή σε κρεβάτι
Απλόχερα σκορπίζοντας το είναι μας
στον κόσμο
........
στα σκοτεινά δωμάτια τρέμοντας
(Γιόλα Αναγνωστοπούλου- Μαζί μου Αύριο/ ΟΞΕΙΣ ΜΕΤΑΛΛΟΥ ΗΧΟΙ, 1979)

Η τρίτη ποιητική συλλογή της Γιόλας Αναγνωστοπούλου, αφιερωμένη στον Παύλο Σιδηρόπουλο.
Εξαίσιο δείγμα της κουλτούρας του Κίτρινου Σούρουπου, στην περίοδο της Ροκ Αναζωπύρωσης.